شماره ۳۴۱ - نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد

نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد
نشنیده ام فرشته که باین کمال باشد ۱

مگر از پری و غلمان کند ازدواج و آنگه
چو تو آدمی بزاید که بدین جمال باشد ۲

بکدام شهر رسمست و کدام ملک یا رب
که بسروش آفتاب و بمهش هلال باشد ۳

نکند دوام عقلم بر آفتاب عشقت
که بقای شبنم و مهر بسی محال باشد ۴

سر کوی تو بهشت است و منم مجاور آنجا
نه بهشتیم خدا را اگرم ملال باشد ۵

بمن آنکه کرد شنعت که چرا شدی پریشان
خم زلف دید و دانست مرا چه حال باشد ۶

شب وصل برنتابد بحدیث روز هجران
بصباح حشر گویم اگرم مجال باشد ۷

نبرم زخضر منت پی جرعه زلالش
که بخون دل بجامم همه شب زلال باشد ۸

نکنم شکایت از هجر و پزم زصبر حلوا
که بحنظل فراقت شکر وصال باشد ۹

زچه خال را بپوشی و کشی بدیده میلم
که نه مردمک بچشمم که سواد خال باشد ۱۰

زکدام ملت استی زکه داشتی تو فتوی
که زکافر و مسلمان بتو خون هلال باشد ۱۱

زشمیم طره دوست نسیم شد معطر
که نه لطف در صبا بود و نه در شمال باشد ۱۲

سخنی زلعلت آشفته چو گفت همچو طوطی
همه دختران طبعش شکرین مقال باشد ۱۳

بفشاند آستین شیخ بنظم ما و غافل
که بجز مدیح حیدر نه مرا خیال باشد ۱۴