یکی هزار شد از عشق ناتمامی من
ز آفتاب قیامت فزود خامی من
کمال چون مه نو بوته گدازم شد
به از تمامی من بود ناتمامی من

هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال
چون مه بدر رسد زود به معراج کمال