عبارات مورد جستجو در ۲۵۹۸۰ گوهر پیدا شد:
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۲۲ - عشق است که لذت جوانی ببرد
برو به گوهر
عشق است که لذت جوانی ببرد
عشق است که عیش جاودانی ببرد
عشق ار چه که آب زندگانی دل است
لیکن ز دل آب زندگانی ببرد
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۲۳ - هر دم ز وجود خود ملالم گیرد
برو به گوهر
هر دم ز وجود خود ملالم گیرد
سودای وصال آن جمالم گیرد
پروانهٔ دل چو شمع روی تو بدید
دیوانه شود کم دو عالم گیرد
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۲۴ - آن را که دل از عشق پر آتش باشد
برو به گوهر
آن را که دل از عشق پر آتش باشد
هر قصه که گوید همه دلکش باشد
تو قصهٔ عاشقان همی کم شنوی
بشنو بشنو که قصه شان خوش باشد
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۲۷ - در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند
برو به گوهر
در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند
با وصل تو سور و ماتمم هیچ نماند
یک نور تجلی توام کرد چنان
کز نیک و بد و بیش و کمم هیچ نماند
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۳۰ - عشاق تو از الست مست آمده اند
برو به گوهر
عشاق تو از الست مست آمده اند
سر مست ز بادهٔ الست آمده اند
می می نوشند و پند می ننیوشند
کایشان ز الست می پرست آمده اند
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۳۲ - ز آن پیش که نور بر ثریا بستند
برو به گوهر
ز آن پیش که نور بر ثریا بستند
وین منطقه بر میان جوزا بستند
در عهد ازل بسان آتش بر شمع
عشقت به هزار رشته بر ما بستند
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۳۴ - عشاق که ماه عالم جاویدند
برو به گوهر
عشاق که ماه عالم جاویدند
مانندهٔ من شوند در امیدند
گشتند مرا دشمن ازین مشتی دون
چون شبپرگان که دشمن خورشیدند
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۴۳ - عشاق ترا هشت بهشت تنگ آید
برو به گوهر
عشاق ترا هشت بهشت تنگ آید
وز هر چه بدون تست شان ننگ آید
اندر دهن دوزخ از آن سنگ آید
کز پرتو نار نور بی رنگ آید
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۴۶ - جز دست تو زلف تو نیارست کشید
برو به گوهر
جز دست تو زلف تو نیارست کشید
جز پای تو سوی تو ندانست دوید
از روی تو دیده ام طمع ز آن ببرید
جز دیدهٔ تو روی تو نتواند دید
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۴۹ - ما مست ز بادهٔ الستیم هنوز
برو به گوهر
ما مست ز بادهٔ الستیم هنوز
وز عهده الست باز مستیم هنوز
در صومعه با سجاده و مصحف و ورد
دردی کش و رند و می پرستیم هنوز
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۵۱ - دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق
برو به گوهر
دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق
جز دوست ندید هیچ را در خور عشق
چندان که رخت حسن نهد بر سر عشق
بیچاره دلم عشق نهد بر سر عشق
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۵۳ - تا باغم عشق تو هم آواز شدم
برو به گوهر
تا باغم عشق تو هم آواز شدم
صد باره زیادت به عدم باز شدم
ز آن سوی عدم نیز بسی پیمودم
«رازی» بودم کنون همه راز شدم
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۶۰ - ما شیر و می عشق تو با هم خوردیم
برو به گوهر
ما شیر و می عشق تو با هم خوردیم
با عشق تو در طفولیت خو کردیم
نی نی غلطم چه جای این است که ما
با عشق تو در ازل به هم پروردیم.
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۶۱ - تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم
برو به گوهر
تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم
کان دم که نبود آدم آن دم بودیم
بی زحمت عین و شین و قاف و گل و دل
معشوقه و ما و عشق همدم بودیم
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۶۲ - ماییم ز خود وجود پرداختگان
برو به گوهر
ماییم ز خود وجود پرداختگان
و آتش به وجود خود در انداختگان
پیش رخ چون شمع تو شبهای وصال
پروانه صفت وجود خود باختگان.
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۶۹ - آن دم که نبود بود من بودم و تو
برو به گوهر
آن دم که نبود بود من بودم و تو
سرمایهٔ عشق و سود من بودم و تو
امروز و دی از دیری و زودی است و چون
نه دیر بد و نه زود من بودم و تو.
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۷۸ - ای شمع بخیره چند بر خود خندی
برو به گوهر
ای شمع بخیره چند بر خود خندی
تو سوز دل مرا کجا مانندی؟
فرق است میان سوز کز جان خیزد
تا آنچه به ریسمانش بر خود بندی.
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۸۰ - با عشق جمال ما اگر همنفسی
برو به گوهر
با عشق جمال ما اگر همنفسی
یک حرف بس است اگر برین در تو کسی
تا با تو تویی تست در ما نرسی
در ما تو گهی رسی که در ما برسی.
نجم‌الدین رازی : رباعیات
شماره ۸۴ - ای حسن ترا به عشق لایق چو منی
برو به گوهر
ای حسن ترا به عشق لایق چو منی
در عشق تو کم فتاد لایق و منی
تا چشم جهان چشمهٔ خورشید شدست
معشوقه چو تو ندید و عاشق چو منی.
نجم‌الدین رازی : سایر اشعار
شماره ۳ - عشق آمد و کرد عقل غارت
برو به گوهر
عشق آمد و کرد عقل غارت
ای دل تو به جان بر این بشارت
ترک عجبی است عشق دانی
کز ترک عجیب نیست غارت
شد عقل که در عبارت آرد
وصف رخ او به استعارت
شمع رخ او زبانه ای زد
هم عقل بسوخت هم عبارت
بر بیع و شرای عقل می خند
سودش بنگر ازین تجارت.