تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۲۶ - حسنی که تو، ای نگار، داری بردست
برو به گوهر
حسنی که تو، ای نگار، داری بردست
آن نقش چرا همی نگاری بردست؟
ساعد به سر آستین همی پوش، از آنک
تو میگیری سیاه کاری بردست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۲۷ - ابر آن نکند که این جلب زن کردست
برو به گوهر
ابر آن نکند که این جلب زن کردست
ببر آن نکند که این جلب زن کردست
بنیاد مسلمانی ازو گشت خراب
گبر آن نکند که این جلب زن کردست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۲۸ - شاهی ز غلام خویش یاد آوردست
برو به گوهر
شاهی ز غلام خویش یاد آوردست
ما را به سلام خویش یاد آوردست
نشگفت که نام ما بلندی گیرد
ما را چو به نام خویش یاد آوردست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۲۹ - کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست
برو به گوهر
کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست
تا در دل او مهر تو آتش نزدست
از طرهٔ طیرهٔ تو مشک ختنی
عمریست که هرگز نفسی خوش نزدست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۰ - رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست
برو به گوهر
رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست
بویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
چون دست نمی‌دهد که دستت بوسم
دستارچه‌ای به یاد گارم بفرست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۱ - زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
برو به گوهر
زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
قد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
پیوسته حدیث قامتت میگویم
زیراکه مرا با سخن راست خوشست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۲ - بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!
برو به گوهر
بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!
بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
ای گشته به اسم هوشیاری مغرور
تو کی دانی که عیش مستان چه خوشست؟
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۳ - ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست
برو به گوهر
ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست
وانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
زلفت که به فتنه سر بر آورد چنان
او را تو چنین فرو گذاری نیکست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۴ - بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
برو به گوهر
بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست
آن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
موریست که بر کنار بادام نشست
پیداست که در لب تو شکر تنگست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۵ - دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست
برو به گوهر
دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست
جان چاکر عارض دلاویز گلست
بلبل که هزار خار کن بندهٔ اوست
او نیز غلام خار سرتیز گلست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۶ - رویت، که به خوبی گل خندان منست
برو به گوهر
رویت، که به خوبی گل خندان منست
آرامگهش دل چو زندان منست
نیکش بگزدیدند به دندان، گر چه
گفتم که: همین نیک به دندان منست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۷ - جانا، دلم از فراق رویت خونست
برو به گوهر
جانا، دلم از فراق رویت خونست
چشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
آن خال که بر رخت نهادست، دمی
بر روی منش نه، که ببینم چونست؟
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۸ - زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
برو به گوهر
زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
من روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
آن کو ز رخت روز و ز زلفت شب ساخت
پیوسته نگهدار شب و روز تو اوست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۳۹ - مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
برو به گوهر
مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
سر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
گر بد بینی به وصل خود هم نرسی
ور نیک نگه کنی به خود خود همه اوست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۴۰ - ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
برو به گوهر
ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
بنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
درویشم و دست حاجتی داشته پیش
گر زانکه ترا فراغ درویشی هست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۴۱ - با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
برو به گوهر
با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
سیب زنخش چو در کف ماست بهست
زین پس من و وصف قامت او، آری
چون میگوییم هم سخن راست بهست
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۴۲ - دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
برو به گوهر
دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
آزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
بی‌جرم ز من برید و در دشمن من
پیوست به مهر و ذره‌ای شرم نداشت
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۴۳ - ای طلعت نور گسترت به در بهشت
برو به گوهر
ای طلعت نور گسترت به در بهشت
بشکسته سرای حرمت قدر بهشت
امروز برین حوض طرب کن، که تراست
فردا لب حوض کوثر و صدر بهشت
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۴۴ - باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
برو به گوهر
باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
نور رخ گل روی چو خورشید بتافت
از سایهٔ خرپشتهٔ میمون فلک
در پشته نگه کن که چه سرسبزی یافت؟
اوحدی مراغه‌ای : رباعیات
رباعی ۴۵ - دل در غم او بکاست، می‌باید گفت
برو به گوهر
دل در غم او بکاست، می‌باید گفت
این واقعه از کجاست؟ می‌باید گفت
گفتی تو که: از که این قیامت دیدی؟
از قامت او، چو راست می‌باید گفت