تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۲ - از بهر تو صد بار ملامت بکشم
برو به گوهر
از بهر تو صد بار ملامت بکشم
گر بشکنم این عهد غرامت بکشم
گر عمر وفا کند جفاهای ترا
در دل دارم که تا قیامت بکشم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۳ - از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم
برو به گوهر
از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم
وز بندهٔ بندهٔ توام خوش میرم
دیوانهٔ آن دو زلف چون زنجیرم
مدهوش دو چشم جادوی کشمیرم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۴ - از ثور فلک شیر وفا میدوشم
برو به گوهر
از ثور فلک شیر وفا میدوشم
هرچند که از پنجهٔ او بخروشم
هرچند که دوش حلقه بد در گوشم
امشب به خدا که بهتر است از دوشم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۵ - از چشم تو سحر مطلق آموخته‌ام
برو به گوهر
از چشم تو سحر مطلق آموخته‌ام
وز عشق تو شمع روح‌افروخته‌ام
از حالت من چشم بدان دوخته باد
چون چشم برخسار تو در دوخته‌ام
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۶ - از جوی خوشاب دوست آبی خوردم
برو به گوهر
از جوی خوشاب دوست آبی خوردم
خوش کردم و خوش خوردم و خوش آوردم
خود را بر جوش آسیابی کردم
تا آب حیات میرود میگردم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۷ - از خاک در تو چون جدا می‌باشم
برو به گوهر
از خاک در تو چون جدا می‌باشم
با گریه و ناله آشنا میباشم
چون شمع ز گریه آبرو میدارم
چون چنگ ز ناله با نوا میباشم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۸ - از خویشتن بجستن آرزو میکندم
برو به گوهر
از خویشتن بجستن آرزو میکندم
آزاد نشستن آرزو میکندم
در بند مقامات همی بودم من
وان بند گسستن آرزو میکندم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۲۹ - از خویش خوشم نی نباشد خوشیم
برو به گوهر
از خویش خوشم نی نباشد خوشیم
از خود گرمم نه آب و نی آتشیم
چندان سبکم به عشق کاندر میزان
از هیچ کم آیم دو من ار برکشیم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۰ - از درد همیشه من دوا می‌بینم
برو به گوهر
از درد همیشه من دوا می‌بینم
در قهر و جفا لطف و وفا می‌بینم
در صحن زمین به زیر نه طاق فلک
بر هرچه نظر کنم تو را می‌بینم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۱ - از روی تو من همیشه گلشن بودم
برو به گوهر
از روی تو من همیشه گلشن بودم
وز دیدن تو دو دیده روشن بودم
من میگفتم چشم بد از روی تو دور
جانا مگر آن چشم بدت من بودم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۲ - از سوز غم تو آتش میطلبم
برو به گوهر
از سوز غم تو آتش میطلبم
وز خاک در تو مفرشی میطلبم
از ناخوشی خویش به جان آمده‌ام
از حضرت تو وقت خوشی میطلبم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۳ - از شور و جنون رشک جنان را بزدم
برو به گوهر
از شور و جنون رشک جنان را بزدم
ز آشفته دلی راحت جان را بزدم
جانیکه بدان زنده‌ام و خندانم
دیوانه شدم چنانکه آن را بزدم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۴ - از صنع برآیم بر صانع باشم
برو به گوهر
از صنع برآیم بر صانع باشم
حاشا که زبون هیچ مانع باشم
چون مطبخ حق ز لوت مالامالست
تا چند به آب گرم قانع باشم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۵ - از طبع ملول دوست ما می‌دانیم
برو به گوهر
از طبع ملول دوست ما می‌دانیم
وز غایت عاشقیش می رنجانیم
شرمنده و ترسنده نبرد راهی
تا راه حجاب ماست ما می‌رانیم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۶ - از عشق تو گشتم ارغنون عالم
برو به گوهر
از عشق تو گشتم ارغنون عالم
وز زخمهٔ تو فاش شده احوالم
ماننده چنگ شده همه اشکالم
هر پرده که می‌زنی مرا مینالم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۷ - از عشق تو من بلند قد می‌گردم
برو به گوهر
از عشق تو من بلند قد می‌گردم
وز شوق تو من یکی به صد می‌گردم
گویند مرا بگرد او می‌گردی
ای بیخبران بگرد خود میگردم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۸ - از مطبخ غمهاش بلا میرسدم
برو به گوهر
از مطبخ غمهاش بلا میرسدم
هر لحظه به صد گونه ابا میرسدم
بوی جگر سوخته هر دم زدنی
بر مایدهٔ غم از کجا میرسدم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۳۹ - از هرچه که آن خوشست نهی است مدام
برو به گوهر
از هرچه که آن خوشست نهی است مدام
تا ره نزند خوشی از این مردم عام
ورنه می و چنگ و روی زیبا و سماع
بر خاص حلال گشت و بر عام حرام
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۴۰ - اسرار ز دست دادمی نتوانم
برو به گوهر
اسرار ز دست دادمی نتوانم
وانرا بسزا گشاد می نتوانم
چیزیست درونم که مرا خوش دارد
انگشت بر او نهادمی نتوانم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۴۱ - افتاده مرا عجب شکاری چکنم
برو به گوهر
افتاده مرا عجب شکاری چکنم
واندر سرم افکنده خماری چکنم
سالوسم و زاهدم ولیکن در راه
گر بوسه دهد مرا نگاری چکنم