تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۲۷ - نیز در مدح ملک اتسز
برو به گوهر
ای طالع تو عهدهٔ هر کام فلک
بر برده سیاست تو آرام فلک
مأمور اشارت تو اجسام زمین
منقاد ارادت تو اجرام فلک
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۲۸ - در مدح ملک اتسز
برو به گوهر
آنان ، که بقوتند اندازهٔ پیل
باقوت شیرند و بآوازهٔ پیل
روزی ز سر تیغ تو آویخته گیر
سرهای همه از سر دروازهٔ پیل
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۲۹ - در هجا
برو به گوهر
ای خواجه ، ضیا شود ز روی تو ظلم
با طلعت تو سور نماید ماتم
در نسخه اصلی این بیت نوشته نشده
............
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۰ - در تغزل
برو به گوهر
بس شب بدعا دو دست برداشتم
بس روز براه تو نظر داشته ام
از خویشتنم خیر مبادا ! همه عمر
گر بی تو ز خویشتن خبر داشته ام
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۱ - در تغزل
برو به گوهر
در دل ز غم عشق تو نازی دارم
وز آب دو دیده پر کناری دارم
با این همه همچو بادگاه و بی گاه
با خاک سر کوی تو کاری دارم
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۲ - در تغزل
برو به گوهر
بگسست ز صحبت من آن دل گسلم
مالید بزیر چای محنت چو گلم
هر شب گردد خیال او گرد دلم
الحق ز مراعات خیالش خجلم !
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۳ - در شکوه
برو به گوهر
گفتم که : بمدحت تو خورشید شوم
نی آنکه چو گل آیم و چون بید شوم
نومید دلیر باشد و چیره زبان
زنهار ! چنان مکن ، که نومید شوم
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۴ - در تغزل
برو به گوهر
بویت شنوم ز باد، بیهوش شوم
نامت شنوم ز خلق، مدهوش شوم
اول سخنم تویی، چو در حرف آیم
و اندیشه من تویی چون خاموش شوم
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۵ - در تغزل
برو به گوهر
در منزل غم فگنده مفرش ماییم
وز آب دو دیده دل پر آتش ماییم
عالم چو ستم کند ، ستمکش ماییم
دست خوش روزگار ناخوش ماییم
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۶ - در شکوه
برو به گوهر
بر یاد تو ، بی تو ، این جهان گذران
بگذاشتم ، ای ماه و تو از بی خبران
دست از همه شستم و نشستم بکران
چون بی تو گذشت ، بگذرد بی دگران
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۷ - در تغزل
برو به گوهر
ای روی تو فردوس برین دل من
روزان و شبان غمت قرین دل من
گفتم : مگر از دست غمت بگریزم
عشق تو گرفت آستین دل من
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۸ - در تغزل
برو به گوهر
ای من ز غمت وطن در آتش کرده
چون زلف تو احوال مشوش کرده
تن زیر پی حادثه مفرش کرده
با ناخوشی زمانه دل خوش کرده
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۳۹ - در مدیحه گوید
برو به گوهر
ای دست زمانه بسته از بیداری
وز دست گشاده داد بخشش دادی
تا بندهٔ تو شدم ز غم آزادم
از بندگی توام مباد آزادی
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۴۰ - در شکوه
برو به گوهر
عدل تو اگر چهره بما بنمودی
ور چشم عنایتت نظر فرمودی
این جور ، که رفت بر تنم ، کی رفتی ؟
وین رنج ، که هست بر دلم ، کی بودی؟
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۴۱ - در مدح رکن الدین
برو به گوهر
ای رکن الدین ، ز ابر و دریا بیشی
وز جملهٔ سرشان گیتی پیشی
یک عالم را سخای تو باز خرید
از رنج نیاز و آفت درویشی
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۴۲ - در تغزل
برو به گوهر
از حسرت رخسار تو ، ای زیباروی
از ناله چو نال گشتم ، از مویه چو موی
در نسخه اصلی این بیت نوشته نشده
...................
رشیدالدین وطواط : رباعیات
شمارهٔ ۴۳ - در مدح ملک اتسز
برو به گوهر
شاها ، بجلال ، آسمانی گویی
در دانش وجود بحر و کانی گویی
هجرت کردی ، باز گرفتی عالم
پیغمبر آخر الزمانی گویی
عنصری بلخی : رباعیات
شماره ۱ - من گفت نیارم که تو ماهی صنما
برو به گوهر
من گفت نیارم که تو ماهی صنما
روشن بتو گشت ماه و ماهی صنما
من شاه جهان مرا تو شاهی صنما
فرمانت روا بهر چه خواهی صنما
عنصری بلخی : رباعیات
شماره ۲ - از مشک نگر که لاله بنگاه گرفت
برو به گوهر
از مشک نگر که لاله بنگاه گرفت
زو طبع غمی دراز و کوتاه گرفت
بر ماه بشست زلفکان راه گرفت
گیرند بشست ماهی او ماه گرفت
عنصری بلخی : رباعیات
شماره ۳ - شنگرف چکانیده ترا بر شکرست
برو به گوهر
شنگرف چکانیده ترا بر شکرست
مشکین زلفت شکسته گرد قمرست
حورات مگر مادر و غلمان پدرست
کاین صورت تو ز آدمی خوبترست