تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
جلال عضد : مفردات
شماره ۲۱ - بابای ترا دو نیمه کن وان گاهی
برو به گوهر
بابای ترا دو نیمه کن وان گاهی
دو چشم ورا بکن بنه در شکمش
جلال عضد : مفردات
شماره ۲۳ - دیروز نداستم و بتوانستم
برو به گوهر
دیروز نداستم و بتوانستم
امروز بدانستم و نتوانستم
جلال عضد : مفردات
شماره ۲۵ - در حقّ کسی که صد بدی با ما کرد
برو به گوهر
در حقّ کسی که صد بدی با ما کرد
گر دست دهد هزار نیکی بکنیم
جلال عضد : مفردات
شمارهٔ ۳۰ - عمر
برو به گوهر
ای خواجه اگر تو نام خود می پرسی
آواز خر از دهان ماهی بشنو
جلال عضد : مفردات
شماره ۳۵ - بس فرق بود میان شعر من و تو
برو به گوهر
بس فرق بود میان شعر من و تو
تو مدح کسان گویی و من حمد یکی
غروی اصفهانی : غزلیات
شماره ۶۳ - ما را به جهان جز به تو کاری نبود
برو به گوهر
ما را به جهان جز به تو کاری نبود
جز بر کرمت امیدواری نبود
بیتابی عاشق بود از قلب سلیم
زیرا که سلیم را قراری نبود
مست تو بجز دم ز انا الحق نزند
در خاطرش اندیشۀ داری نبود
دل نخلۀ طور است چه غوغا کو را
جز سر انا الحق برو باری نبود
آئینۀ دل را که ز وحدت صافی است
جز کثرت موهوم غباری نبود
در کون و مکان دائرۀ وحدت را
جز نقطۀ دل هیچ مداری نبود
آن سینه که سینای تجلای تو شد
در پرده در پس اختیاری نبود
از بادۀ عشق هر که گردید خراب
بر لاف و گزافش اعتباری نبود
در بزم شراب و ساقی گلرخ یار
البته امید هوشیاری نبود
جانا نظری مفتقر کوی ترا
جز فقر و فنادار و نداری نبود
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۱ - گفتی که نشد خوب که گشتی مغضوب
برو به گوهر
گفتی که نشد خوب که گشتی مغضوب
بد شد که به شاه از تو شمردند عیوب
ای خواجه: ترا چه با من و خواجه من؟
من دانم و وان که بد کند با من و خوب
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۲ - این شعر بود که جان از او در تعب است
برو به گوهر
این شعر بود که جان از او در تعب است
یا ثالث بوی سیر و دود شطب است
چون میوه ری مایه لرزست، ولی
لرز عجبی که مرگش از پی نه تب است
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۳ - ای منشی دیوان عزیز این چه خط است؟
برو به گوهر
ای منشی دیوان عزیز این چه خط است؟
وین لفظ که جمله هم چو سنگ و سقط است
ناصح چو بکیش تو سزای سخط است
بالله که غلط بر تو گرفتن غلط است
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۴ - در کشور ری که رشگ باغ ارم است
برو به گوهر
در کشور ری که رشگ باغ ارم است
شعر از چه زیادست و شعیر از چه کم است؟
این شهر ری و عروس ملک عجم است
یا آفت دینار و بلای درم است؟
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۵ - ای قوم که جذب من به از خصب شماست
برو به گوهر
ای قوم که جذب من به از خصب شماست
مغصوبی مال من به از غصب شماست
با من مکنید این همه نخوت، به خدا،
صد مرتبه عزل من به از نصب شماست
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۶ - زنجیره نشین زریش درویش خوش است
برو به گوهر
زنجیره نشین زریش درویش خوش است
ور هست توانگر از بز و میش خوش است
زنجیره کجا؟ حنا و حمام کجا؟
زنجیره نشین مثل تو بی ریش خوش است
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۷ - ای خواجه که جان عالی زنده تست
برو به گوهر
ای خواجه که جان عالی زنده تست
تو بنده شاهی و جهان بنده تست
چون شاه جهان گیرد و دستور توئی
فرهنگ جهانگیری زیبنده تست
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۸ - رشتی علی این رفتن رشت تو ز چیست؟
برو به گوهر
رشتی علی این رفتن رشت تو ز چیست؟
این وجد و نشاط و سیر و گشت تو ز چیست؟
عاشق باید که نرم و هموار بود
این پست و بلند و کوه و دشت تو زچیست؟
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۹ - دنیا که در آن خوبی و خرسندی نیست
برو به گوهر
دنیا که در آن خوبی و خرسندی نیست
جائی که به مهر او دلی بندی نیست
چیزی که در آن بینی و بپسندی نیست
ور هست به جز خان دماوندی نیست
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۱۰ - از خواجه مگر محاسنت را چه فتاد
برو به گوهر
از خواجه مگر محاسنت را چه فتاد
کز صدمه دندانت نگردد آزاد؟
بر ریش تو یک گوزه گره خواهم زد
زان سان که به دندان، نه توانیش گشاد
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۱۱ - شعری که ز طبع فاضل عهد بود
برو به گوهر
شعری که ز طبع فاضل عهد بود
نه شعر بود که شکر و شهد بود
ماند مریم به فکر بکرش اما،
عیسی اگرش عرش برین مهد بود
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۱۲ - خان تقی آن که شاه را یاغی بود
برو به گوهر
خان تقی آن که شاه را یاغی بود
چون دیدیمش کدوبن باغی بود
این پایه و مایه یاغی شاه شدن
گو قافیه قاف شو قرمساقی بود
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۱۳ - از فقد شعیرم اسب و استر همه مرد
برو به گوهر
از فقد شعیرم اسب و استر همه مرد
ور هست زری به شعر بایست شمرد
وین بار گران که بستم این جان از شعر
احمال سفر به دوش خود باید برد
قائم مقام فراهانی : رباعیات
شماره ۱۴ - گر تو خواهی که سخت جان، جان بدهد
برو به گوهر
گر تو خواهی که سخت جان، جان بدهد
یا خواجه فلان باقی دیوان بدهد
یا آن که تو می دانی یک نان بدهد
گو:... خان بدهد