جستجو در گوهرین

در متن گوهرها، نام افراد و عنوان‌ها، برچسب‌ها و وزن شعر جستجو کنید.

انوری رباعیات

رباعی ۲۷۷ - زین عمر به تعجیل دوان سوی زوال

نمایش متن گوهر برو به گوهر

زین عمر به تعجیل دوان سوی زوال
دانی که جهان چه آیدم پیش خیال
دشتی آید ز درد دل میلامیل
طشتی آید ز خون دل مالامال

انوری رباعیات

رباعی ۲۹۷ - روزی که به حیلت به شب تیره برم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

روزی که به حیلت به شب تیره برم
می‌گویم شکر و باز پس می‌نگرم
بنگر که ز عمر در چه خون جگرم
تا روز گذشته را غنیمت شمرم

انوری رباعیات

رباعی ۳۳۸ - ماییم و صراحی و شراب روشن

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ماییم و صراحی و شراب روشن
مرغی دو و نان چند و زیشان دو سه تن
وز میوه و ریحان قدری سیب و سمن
برخیز و بیا چنانک دی نزد تو من

انوری رباعیات

رباعی ۳۴۰ - ای دل مگذار عمر چون بی‌خبران

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای دل مگذار عمر چون بی‌خبران
ایمن منشین ز روزگار گذران
تو طاق نه‌ای با تو همان خواهد کرد
ایام که کرد و می‌کند با دگران

انوری رباعیات

رباعی ۳۸۲ - دی طوف چمن کرده سه چاری خورده

نمایش متن گوهر برو به گوهر

دی طوف چمن کرده سه چاری خورده
آهنگ حزین و پرده حزان کرده
او چون گل و سرو و گرد او عاشق‌وار
گل جامه دریده سرو حال آورده

انوری رباعیات

رباعی ۳۹۴ - گر دل پی یار گیردی نیکستی

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گر دل پی یار گیردی نیکستی
یا دامن کار گیردی نیکستی
چون عمر همی دهد قرار همه کار
گر عمر قرار گیردی نیکستی

انوری رباعیات

رباعی ۴۱۰ - گفتی که به هر قطعه مرا هر باری

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گفتی که به هر قطعه مرا هر باری
از خواجه به تازگی برآید کاری
دوران شماست ای برادر آری
ما را به سه چار و پنج خدمت داری

انوری رباعیات

رباعی ۴۲۱ - تا چند ز جان مستمند اندیشی

نمایش متن گوهر برو به گوهر

تا چند ز جان مستمند اندیشی
تا کی ز جهان پر گزند اندیشی
آنچ از تو توان شدن همین کالبدست
یک مزبله‌گو مباش چند اندیشی

انوری رباعیات

رباعی ۴۳۰ - در ملک چنین که وسعتش می‌دانی

نمایش متن گوهر برو به گوهر

در ملک چنین که وسعتش می‌دانی
با شعر چنین که روز و شب می‌خوانی
آبم بشد از شکایت بی‌نانی
کو مجدالدین بوالحسن عمرانی

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۱۶ - ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست
زاهد بودن موجب بدنامی ماست
فصل گل و باغ تازه و صحرا خوش
بی‌بادهٔ خام بودن از خامی ماست

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۳۲ - بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!

نمایش متن گوهر برو به گوهر

بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!
بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
ای گشته به اسم هوشیاری مغرور
تو کی دانی که عیش مستان چه خوشست؟

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۷۵ - لب نیست که از مراغه پر خنده نشد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

لب نیست که از مراغه پر خنده نشد
آب قرقش دید و به جان بنده نشد
از مردهٔ گور او عجب می‌دارم
کز شهر برون رفت، چرا زنده نشد؟

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۷۸ - از نوش جهان نصیب من نیش آمد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

از نوش جهان نصیب من نیش آمد
تیر اجلم بر جگر ریش آمد
کوته سفری گزیده بودم، لیکن
ز آنجا سفری دراز در پیش آمد

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۸۲ - اقبال تمام پاک دینان دارند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

اقبال تمام پاک دینان دارند
آنان طلبند، لیک اینان دارند
خرسندی و عافیت نهانی گنجیست
وین گنج نهان گوشه نشینان دارند

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۸۹ - افسوس! که در عمر درازیم نبود

نمایش متن گوهر برو به گوهر

افسوس! که در عمر درازیم نبود
خطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
بنشاند مرا فلک به بازی در خاک
هر چند که وقت خاک بازیم نبود

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۱۱۵ - اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ

نمایش متن گوهر برو به گوهر

اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ
گلزار زمانه را نکوییست به برگ
گل را ز دو رویه کار با برگ و نواست
آری همه کاری ز دو روییست به برگ

اوحدی مراغه‌ای رباعیات

رباعی ۱۵۹ - ای چرخ ز مهر زیر میغت برده

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای چرخ ز مهر زیر میغت برده
گیتی به ستم اجل، به تیغت برده
پرورده به صد ناز جهانت اول
و آخر ز جهان به صد دریغت برده

مولوی رباعیات

رباعی ۵۱ - زنهار دلا به خود مده ره غم را

نمایش متن گوهر برو به گوهر

زنهار دلا به خود مده ره غم را
مگزین به جهان صحبت نامحرم را
با تره و نانی چو قناعت کردی
چون تره مسنج سبلت عالم را

مولوی رباعیات

رباعی ۵۴ - عاشق همه سال مست و رسوا بادا

نمایش متن گوهر برو به گوهر

عاشق همه سال مست و رسوا بادا
دیوانه و شوریده و شیدا بادا
با هشیاری غصهٔ هرچیز خوریم
چون مست شویم هرچه بادا بادا

مولوی رباعیات

رباعی ۶۱ - گر در طلب خودی ز خود بیرون آ

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گر در طلب خودی ز خود بیرون آ
جو را بگذار و جانب جیحون آ
چون گاو چه میکشی تو بار گردون
چرخی بزن و بر سر این گردون آ