اجتماعی

قدسی مشهدی رباعیات شماره ۶ - بیهوده مشو برق گیاه فقرا قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۲ - طبعی که بود حریص مر عصیان را قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۸ - با فقر چه قدر، دنیی و عقبی را؟ قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۲ - هرگز نکشد مد طمع، خامه ما قدسی مشهدی رباعیات شماره ۵۰ - ناچار به هجر یار می‌باید ساخت قدسی مشهدی رباعیات شماره ۶۱ - یک قوم، امیدوار از روز نخست قدسی مشهدی رباعیات شماره ۶۵ - خاموشی اهل حال از کردارست قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۰۳ - نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۰۴ - هرچند که مرد را ز خواهش ننگ است قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۰۷ - تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۴۳ - قومی که شناسند تعلق با کیست قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۸۸ - تا علم بود، پیشه کس جهل مباد قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۹۸ - بی ظرف مباد گرد ساغر گردد قدسی مشهدی رباعیات شماره ۱۹۹ - هجر تو برآورد ز امیدم گرد قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۳۰ - گلگشت چمن با فقرا کی سازد؟ قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۴۳ - کی دهر حقیقت گل و خس پرسد قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۶۶ - از اهل ستم چه در جهان می‌ماند؟ قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۷۴ - دنیا چه بود، هیچ و در او پوچی چند قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۸۰ - جمعیت سیم و زر لئیمان دارند قدسی مشهدی رباعیات شماره ۲۸۶ - حاسد نمکم بر جگر ریش زند