اخلاق

اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۱۶ - بی دیده اگر راه روی بی خبری است اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۱۷ - آنچش نه از انبیا و از خود واداشت اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۱۸ - آن را که حرامزادگی عادت و خوست اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۰ - بی هیچ یقین چو بدگمانی باشی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۱ - با برگ مژه سد سکندر سفتن اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۳ - تا خانقه حرص تو ویران نشود اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۵ - از آتش حرص و آز تا چند نفیر اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۶ - گر بر سر نفس عقل را میر کنم اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۷ - ای خواجه یقین را به گمان می طلبی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۸ - گر با خردی تو چرخ را بنده مشو اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۲۹ - خود را به طمع درین بلا افکندی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۱ - در راه طلب زنیست هستی خیزد اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۲ - صوفی غم جان خور تو غم نان تا کی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۳ - از کم خوردن زیرک و هشیار شوی اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۴ - قانع به یک استخوان چو کرکس بودن اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۷ - تا در سر تو مایهٔ مایی و منی است اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۸ - هر ذره که در هوای او گردان است اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۳۹ - تا هستی خود را نکنی دامن چاک اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۴۰ - به بین نشود کس به تکبّر کردن اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۴۱ - ای خلقت تو زخاک وز آب منی