شماره ۲۷ - اوفتد یوسف دیگر ز تو در چاه دگر
شماره ۵۴ - چگویم زانچه کردی ای سپهر سفله چون گردی
شماره ۲۵ - جهان... به ویرانی و آن... آبادش
شماره ۳۱ - هر که زین جانوران صورت آدم با اوست
شماره ۴۵ - به جز ارواح مکرم که برون زین شمرند
شمارهٔ ۱ - غزلیات ناتمام سرداریه
شماره ۳ - یاران ریا به پرده، چه شیخ و چه شاب
شماره ۱۰ - مفتی که به علم و عدل و عرفان سمراست
شماره ۱۳ - عامی داند ز خود به خود نتوان رست
شماره ۲۱ - زاهد چکد اشکی به ریا باد این است
شماره ۲۴ - سرمایه کاستی فزود من و تو است
شماره ۲۶ - تا چند به خود مهر و به یزدان کینت
شماره ۳۰ - واعظ در باغ سبزش روضه مینواست
شماره ۳۴ - با اهل صفا جز سر انکارت نیست
شماره ۳۸ - جدگیر مراین لطیفه بی هزل و مزاح
شماره ۴۴ - زین جنس دوپا هر آنکه بر سر گردد
شماره ۴۶ - این پخته که سفله خام تعبیر کند
شماره ۵۵ - سردار پی زاهد خودبین گردد
شماره ۵۷ - صورت نگران به بندگی خویش درند
شماره ۷۶ - هستی باغی و ممکن نیست گهر