تمثیل

صائب تبریزی مطالع شماره ۲۳۵ - حسنت هلال را به سر آسمان شکست صائب تبریزی مطالع شماره ۲۵۸ - اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد صائب تبریزی مطالع شماره ۲۶۸ - مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود صائب تبریزی مطالع شماره ۲۷۳ - به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید صائب تبریزی مطالع شماره ۲۷۶ - سر ما گرم ز زور می بی غش گردد صائب تبریزی مطالع شماره ۲۹۴ - مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد صائب تبریزی مطالع شماره ۲۹۵ - خسیس باده چو نوشد خسیس تر گردد صائب تبریزی مطالع شماره ۳۰۸ - نخلی که سرکشی نکند پایمال باد! صائب تبریزی مطالع شماره ۳۱۴ - حسن تو زیردست خط مشکبار شد صائب تبریزی مطالع شماره ۳۱۸ - تیشه من چون زند دامان جرائت بر کمر صائب تبریزی مطالع شماره ۳۳۶ - کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟ صائب تبریزی مطالع شماره ۳۶۷ - حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش صائب تبریزی مطالع شماره ۳۷۲ - قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش صائب تبریزی مطالع شماره ۴۲۸ - ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش صائب تبریزی مطالع شماره ۴۳۹ - هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال صائب تبریزی مطالع شماره ۴۵۶ - مرا که هست میسر سبو به دوش کشم صائب تبریزی مطالع شماره ۴۷۲ - ز تن عضوی بود دلهای خودکام صائب تبریزی مطالع شماره ۴۸۱ - می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن صائب تبریزی ابیات منتسب شماره ۲۵ - کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن صائب تبریزی ابیات منتسب شماره ۳۰ - سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون