ترا ای تازه پرواز آفریدند
چه لذت یارب اندر هست و بود است
سحر در شاخسار بوستانی
زیان بینی ز سیر بوستانم
اگر در مشت خاک تو نهادند
نه پیوستم درین بستان سرا دل
میارا بزم بر ساحل که آنجا
مشو ای غنچهٔ نورسته دلگیر
به مرغان چمن همداستانم
نماید آنچه هست این وادی گل
نه افغانیم و نی ترک و تتاریم
بیا با شاهد فطرت نظر باز
دلا رمز حیات از غنچه دریاب
ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست
گل رعنا چو من در مشکلی هست
مزاج لالهٔ خود رو شناسم
به شبنم غنچهٔ نورسته می گفت
مرا از پردهٔ ساز آگهی نیست
ز شاخ آرزو بر خورده ام من
قبای زندگانی چاک تا کی