بهار تا به گلستان کشید بزم سرود
بیا که ساقی گلچهره دست بر چنگ است
هوای فرودین در گلستان میخانه میسازد
این گنبد مینائی این پستی و بالائی
بیا که بلبل شوریده نغمه پرداز است
خاکیم و تند سیر مثال ستاره ایم
عرب از سر شک خونم همه لاله زار بادا
پتوفی
حکما
خطاب به انگلستان
خرده (۶)
خرده (۱۰)
بر سر کفر و دین فشان رحمت عام خویش را
نوای من از آن پر سوز و بیباک و غم انگیزست
فصل بهار این چنین بانگ هزار این چنین
ساقیا بر جگرم شعلهٔ نمناک انداز
زمستان را سرآمد روزگاران
نور تو وانمود سپید و سیاه را
جانم در آویخت با روزگاران
مه و ستاره که در راه شوق هم سفرند