دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت
ز سلطان کنم آرزوی نگاهی
خیال من به تماشای آسمان بود است
لاله صحرایم از طرف خیابانم برید
دم مرا صفت باد فرودین کردند
به نگاه آشنائی چو درون لاله دیدم
بهار آمد نگه می غلطد اندر آتش لاله
صورت گری که پیکر روز و شب آفرید
کم سخن غنچه که در پردهٔ دل رازی داشت
دیباچه
نغمه ملائک
نه تا سخن از عارف هندی
نمودار شدن درویش سودانی
متاع من دل درد آشنای است
ندانم دل شهید جلوه کیست
سحر با ناقه گفتم نرم تر رو
مهار ای ساربان او را نشاید
چه خوش صحرا که در وی کاروانها
چه خوش صحرا که شامش صبح خند است
بصدق فطرت رندانه من