شتر را بچه او گفت در دشت
مگو با من خدای ما چنین کرد
جهان مهر و مه زناری اوست
جهان دل ، جهان رنگ و بو نیست
خودی روشن ز نور کبریائی است
خودی را از وجود حق وجودی
یقین دانم که روزی حضرت او
بیا تا کار این امت بسازیم
سجودیوری دارا و جم را
مسلمانی که داندرمز دین را
بسوزد مومن از سوز و جودش
چه پرسی از نماز عاشقانه
دوگیتی را صلا از قرأت اوست
فرنگی رمز رزاقی بداند
بهشتی بهر پاکان حرم هست
غزل ۷ - خطّ جبین ماست همآغوش نقش پا
غزل ۱۰ - به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا
غزل ۴۳ - دوروزی فرصت آموزد درود مصطفا ما را
غزل ۴۷ - در عالمیکه با خود رنگی نبود ما را
غزل ۱۳۷ - الهی پارهای تمکین رم وحشی نگاهان را