غزل ۳۷۶ - مردمی فرموده جا در چشم گریان کردهای
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - در ستایش میرمیران
قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - در ستایش میرمیران
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در ستایش میرمیران
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - در ستایش حضرت علی«ع»
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - در ستایش خاناحمد
شمارهٔ ۱۳ - تب شاهزاده
شمارهٔ ۱۸ - سرتاس
در ستایش کاخ میرمیران
در هجو ملا فهمی
در سوگواری حضرت حسین«ع»
سوگواری بر مرگ دوست
رباعی ۳۸ - تا شکل هلال گردد از چرخ پدید
رباعی ۶۰ - ای رفعت و شان فروترین پایه تو
رباعی ۶۶ - ای درگه تو عید گه روحانی
سر آغاز - زهی نام تو سر دیوان هستی
دست نیاز به درگاه بینیاز گشودن و از حضرت باری التماس رستگاری نمودن
مثقب خامه را بر گوهر نهادن و رشتههای گوهر معنی را ترتیب دادن در ایثار تاجداری که گوهر ذاتش باعث دریای آفرینش است و جوهر صفاتش منشاء فیض ارباب بینش است
طلوع کردن اختر معانی از افق سپهر نکته دانی در تعریف شبی که اخترش طعنه بر نور بدر میزد و صحبتش طعنه بر شام قدر
رو به میدان معانی کردن و تیغ دو زبان برآوردن در مدح شهسواری که از دو انگشت نوک تیغ دو سر دیدهٔ شرک را کور نمود و از بنان ذوالفقار پیکر باب خیبر گشاده