سر آغاز - خامه برآورد صدای صریر
آغاز سخن
حکایت - اهل دلی ترک جهان کرده بود
بیان خوابی و اظهار اضطرابی که ناظر را از راز پنهان از بیصبری خبر داده و داغ ناصبوریش بر جگر نهاده و حکایت مفارقت و شکایت مهاجرت
دایرهٔ پرگار سخن را از پرگار خانهٔ دو زبان ساختن و در میدانگاه خاتمهٔ بیان علم فراغت افراختن و خاتمه سخن را به مناجات مثنی کردن و نامهٔ کن و خامهٔ قدرت تمام نمودن رسالهٔ رسالت به نعمت مهر محمدی ختم نمودن
گفتار در ستایش عشق
قصیده ۴ - سلام کن ز من ای باد مر خراسان را
قصیده ۵ - نیز نگیرد جهان شکار مرا
قصیده ۷ - ای روی داده صحبت دنیا را
قصیده ۸ - نیکوی تو چیست و خوش چه، ای برنا؟
قصیده ۹ - حکیمان را چه میگویند چرخ پیر و دورانها
قصیده ۱۰ - ای گشته جهان و دیده ی دامش را
قصیده ۱۵ - ای پیر، نگه کن که چرخ برنا
قصیده ۱۹ - ای شب تازان چو ز هجران طناب
قصیده ۲۱ - ای آنکه جز طرب نه همی بینمت طلب
قصیده ۲۷ - باز جهان تیز پر و خلق شکار است
قصیده ۳۰ - خرد چون به جان و تنم بنگریست
قصیده ۳۱ - از گردش گیتی گله روا نیست
قصیده ۳۶ - آن بی تن و جان چیست کو روان است؟
قصیده ۴۳ - اگر بزرگی و جاه و جلال در درم است