جز سر کوی تو منزل نکنم جای دگر

منزلت زانکه بود جنَّت الاعلای دگر

گرچه در شهر دلآرام و پریزاد بسیست

نروم جز تو پی یار دلآرای دگر

هر قَدَر دلبر فتّانه بیاید به جهان

کم نماید که تویی دلبر والای دگر

مهر تو گرچه شفق‌وار کند چشم مرا

ماه‌وَش چون تو نباشد رخ زیبای دگر

تا تو بخشی به دلم گوهر نایاب هنر

نستاند ز کسی لولوء لالای دگر