همیشه یک نفر آن سوی پرده ها تنهاست همیشه یک گل بی خار غرق در سرماست همیشه آن شب لبریزِ از سیاهی ها بزرگ و طولانی، به بلندی یلداست همیشه ابر بهاری به خاک می بارد  غم سپیده ی پژمرده، محو و ناپیدا است همیشه مردم دلخسته چشم در راهند  همیشه شهرِ پر از غم، اسیر یک رویاست