شماره ۵۰۷ - بود آیا که گل نو بچمن باز آید

بود آیا که گل نو بچمن باز آید
گرد او بلبل شوریده بآواز آید ۱

راستی پرده عشاق نگهدار آخر
ناخنت مطرب خویش بذله چو بر ساز آید ۲

خوش بود مستی ایام جوانی و بهار
خاصه آن لحظه که با عشق هم انباز آید ۳

نیست تغییر در انجام طلب عاشق را
گر بپاکی بره عشق از آغاز آید ۴

کی بسر منزل او راه برد عنقائی
مگسی گر بهوای تو به پرواز آید ۵

گفت بی پرده بمردم غم دل چشم ترم
چکنم مردمک دیده چو غماز آید ۶

دل اسیر مژه ترک تو شد حالش چیست
صعوه کافتاده سر پنجه شهباز آید ۷

شکرستان شده از آن لب شیرین شیراز
گو چه حاجت شکر از هند و زاهواز آید ۸

مه باین جلوه نتابیده گهی بر افلاک
سرو در باغ ندیدم که باین ناز آید ۹

شرمسار آنکه برد جان بسلامت از عشق
هر که سر باخت در این رزم سرافراز آید ۱۰

میل تن پروری و عشق زهی لاف دروغ
شاید اینکار گر از عاشق جانباز آید ۱۱

سرو سر حلقه عشاق علی بوده و هست
که خطابش همه از انجمن راز آید ۱۲

پشت آشفته خم از بار گنه شد مددی
تا سبکبار بکویت به تک و تاز آید ۱۳