هوش مصنوعی: این متن عرفانی درباره عشق الهی و فداکاری در راه آن است. شاعر بیان می‌کند که عاشق واقعی مانند بلبل طالب گل است و حتی خارها را تحمل می‌کند. او تأکید می‌کند که عشق حقیقی نیازمند فداکاری کامل است و تنها کسانی که این راه را می‌پیمایند، می‌توانند به وصال معشوق برسند. همچنین، اشاره‌ای به داستان‌های عرفانی مانند موسی و طور سینا دارد.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.

شماره ۶۰۹ - هر که سری بسر نهد یارش

هر که سری بسر نهد یارش
گو بجان سر او نگهدارش ۱

هر که چون بلبل است طالب گل
جای بر دیدگان دهد خارش ۲

هندوئی کاو فتاده در آتش
نار گلزار اوست بگذارش ۳

صد چو موسی بطور ارنی گوی
مرد در آرزوی دیدارش ۴

هر که گوید زدوست دست بکش
دشمنست آن بدوست مشمارش ۵

نیستش جز بکشتگان سر و کار
عشق اینست و این بود کارش ۶

گر چه جبریل تیز بال بود
نپرد جز بپای دیوارش ۷

عشق دانی که چیست نور علی
که شناسد خدای مقدارش ۸

آنچه آشفته جستی از واجب
ممکن است اندر او بدست آرش ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۰۸ - حدیثی دیگری کرده مگر گوش
گوهر بعدی:شماره ۶۱۰ - چه اختر بود طالع در شب دوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.