شماره ۶۲۰ - ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش

ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش
رفتی برزم عشق و کشیدی سزای خویش ۱

در هر دلی که خیمه معشوق میزنند
عاشق گذشته است زنفس و هوای خویش ۲

چوگان چو گوی میطلبیدش بسر زشوق
او را بگوی تا نگرد از قفای خویش ۳

خود بد کنی و بد شنوی شکوه ات زکیست
گو نفس را منال بجز از جفای خویش ۴

گر تخت جم بود که رود عاقبت بباد
سلطان کسی که ساخته با بوریای خویش ۵

ما را گناه از نظر او را خطا زچشم
بر من گناه معترف او بر خطای خویش ۶

پایاب من برفت و بچاه اوفتاده ام
عاشق نگاه می نکند پیش پای خویش ۷

ما را جز از رضای تو گر زانکه دوزخست
زاهد بهشت عدن شمارد جزای خویش ۸

دل عمر خویش صرف زنخدان یار کرد
یوسف نگر که چاه بسازد برای خویش ۹

گر او رضا بدادن دین است و جان و دل
آری رضای دوست بجو نه رضای خویش ۱۰

آئی اگر بحشر بدعوی کشتگان
عاشق بنظره ای ببرد خونبهای خویش ۱۱

ای پادشاه کون و مکان ای علی زلطف
آشفته را بخوان تو خدا را گدای خویش ۱۲