شماره ۶۷۲ - دل ببر داشت فغانی و گمان میکردم

دل ببر داشت فغانی و گمان میکردم
که بغوغای جرس قطع بیابان کردم ۱

رفت چون برق زره محمل لیلی مجنون
از چه خود را بره بادیه حیران کردم ۲

تا که انسان دو چشمم بتو حور انس گرفت
قطع از انس پریزاده و انسان کردم ۳

ریختم نافه از آنزلف بدامان تو دوش
یاد داری تو صبا با تو چه احسان کردم ۴

از من ایمان مطلب در ره آن در یتیم
شیخ شهرم همه را صرف یتیمان کردم ۵

دوش دیوانه عشق تو شنیدم میگفت
که من این حکمت تعلیم بلقمان کردم ۶

گفتم آشفته حدیثی زخم زلفش باز
عالمیرا من از این گفته پریشان کردم ۷

داد یکجرعه میم از سر رحمت خمار
طوف میخانه چو با دیده گریان کردم ۸

ساقی میکده عشق علی دست خدا
که بمدحش زازل طبع نوا خوان کردم ۹