شماره ۶۷۵ - من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم

من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم
دو زبان آتش افشان به بیان گشاده بودیم ۱

زمن آتشی بجست و بنشست در دل شمع
بمقابله قراری چو بهم نهاده بودیم ۲

همه شب بسوخت شمع و بگریست تا سحرگه
به نسیم صبح هر دو ززبان فتاده بودیم ۳

بنوای مرغ شب خیز که کوفت نوبت بام
زده عطسه ای بجستیم که قرار داده بودیم ۴

زگلی حدیث کرد او من و دل زگلعذاری
بعیار عشق دلبر من و دل زیاده بودیم ۵

بگزید او تعلق من و عشق ساده رویان
من و شیخ هر دو آشفته نخست ساده بودیم ۶

من و کوی میفروشان تو و خانقاه زاهد
بکه خضر رهنمون گشت که ما بجاده بودیم ۷

بسم این تفاخر ایدل که بخواب دیدم امشب
که من و سگ در دوست بیک قلاده بودیم ۸

بده ای یدالله از لطف مرا کلاه عزت
که بجای پای با سر بدر ایستاده بودیم ۹