شماره ۶۹۵ - نشایدم چو دل از مهر یار برگیرم

نشایدم چو دل از مهر یار برگیرم
ضرورتست کز اینجا ره سفر گیرم ۱

بچشم من شده شیراز تر چون کنعان
بشیر کو که زیوسف از او خبر گیرم ۲

زدیده خواست سپردل بدفع تیر نظر
کجا مجال که در پیش او سپر گیرم ۳

در آسمان محبت بسیر چون زحلم
نه تیر کز نظری صاحب دگر دارم ۴

ببامم ار گذرد برق در شبان فراق
شوم چو شعله ی و دامن شرر گیرم ۵

بدست مردم چشمت مژه چو نشتر داد
بیا که من رگ جان پیش نیشتر گیرم ۶

وجود من چو بود بیدبن در این بستان
بگو چه میوه از این نخل بی ثمر گیرم ۷

عزیز من سفری شد چه فرق دشمن و دوست
خبر زهر که درآید از آن پسر گیرم ۸

شدم دقیق چو مویت بیاد موی و میان
مگر بحیله دستی بر آن کمر گیرم ۹

اگر که سیم و زرم هست حاصلش اینست
که تا فروشمش و یار سیمبر گیرم ۱۰

یار ساغری ایماه آفتاب بدست
که عیب خور کنم و نکته بر قمر گیرم ۱۱

مرا که گوشه میخانه منزل امنست
جهان و هر چه در او هست مختصر گیرم ۱۲

کدام میکده آشفته خاک کوی علی
که من زخاک درش سرمه بصر گیرم ۱۳