شماره ۷۳۰ - بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم

بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم
که همچو ذره زمهر تو بر هوا شده گردم ۱

طبیب عشق که گفت آخر الدواء الکی
نشد علاج و شد این داغ درد بر سر دردم ۲

نمانده باده بکاسه نه زر بکیسه خدا را
برفت سرخی و مانده بجای چهره زردم ۳

منه تو دیگ تمنا چو کشتی آتش سودا
که دیگ عشق نیاید بجوش زآتش سردم ۴

بغیر دردسر و صدمه خمار ندیدم
که بود ساقی و این باده از کجاست که خوردم ۵

بیا و پرده بگردان دمی تو مطرب مجلس
که زخم تازه کند زخمهای تار تو هر دم ۶

هوا گرفته دل آشفته را بسان کبوتر
پرم زبام حرم تا که کشتنی گردم ۷

خیال جستن از دام نفس و قید هوا را
کنم بهمت مردان که خود نه آن مردم ۸