شماره ۷۴۰ - مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت

مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت
که مرغ زیرک از این دانه اوفتد در دام ۱

بعقل ره نبرد سوی خیمه لیلی
خوشا کسی که بدیوانگی برآرد نام ۲

عجب مدار که خاصان زعشق تو سوزند
که همچو شمع تو بی پرده ای بمحفل عام ۳

مریض عشق نخسبد از آن که چشمانت
بگویدش عجبا للعلیل کیف ینام ۴

من و طواف حریم وصال تو حاشا
که ریخت بال در این راه طایر اوهام ۵

اگر چه دفتر آشفته شد سیه چه عجب
که دود آتش عشقت برآمد از اقلام ۶

سیاه نامه من آن زمان سپید شود
که شویمش بمی عشق ساقی ایام ۷

امام عصر و ولی خدا و حجت حق
که بهر مصلحتش ذوالفقار شد به نیام ۸