شماره ۷۷۲ - حاشا که توانم گفت آن راز که من دانم

حاشا که توانم گفت آن راز که من دانم
کاتش فکند چون شمع اندر لب و دندانم ۱

شب بر سر بالینم گر صبح صفت آئی
چون شمع سحرگاهی سر در رهت افشانم ۲

گر چهره برافروزی هستی مرا سوزی
من شبنم و تو خورشید حاشا که بجا مانم ۳

گر میکشیم در نار ور میدهیم جنت
من بندیم و بنده سر در خط فرمانم ۴

من وامق و تو عذرا عذر دگران برنه
مجنون تو لیلایم عشق تو بیابانم ۵

در بند تو محبوسم با جور تو مأنوسم
در ذکر تو مدهوشم و زنام تو حیرانم ۶

ای مهر توام در گل وی جای توام در دل
از خویش گریزم هست اما زتو نتوانم ۷

بردار زره خرمن ای کشته باغ حسن
روزی که زند شعله این آتش پنهانم ۸

مجموع دلی بودم آشفته شدم واله
سودای سر زلفی کرده است پریشانم ۹

از شمع چه میگوئی پروانه چه میجوئی
تو خوبتر از اینی من سوخته تر زآنم ۱۰