شماره ۷۹۰ - زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم

زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم
چون زتست درد درمان زکسی نمی پذیرم ۱

تو زحسن بی نظیری بدیار ماه رویان
من دلشده نظرباز و بعشق بی نظیرم ۲

چه رها کنی زبندم که سراست در کمندم
نه گریز آید از ما که دل است ناگزیرم ۳

بخیال زلف و خطت چو شبی کنم تفکر
همه ضیمران بروید زحدیقه ضمیرم ۴

نه همین فغانم از خلق ببرد خواب راحت
که بمردگان دمد صور زناله نفیرم ۵

تو که کان کیمیائی تو که نور کبریائی
تو که شاه اولیائی نظری که من فقیرم ۶

چو خضر زجوی شمشیر تو خورد آب حیوان
بزن آبیم بر آتش که زتشنگی نمیرم ۷

زلبت حکایتی دوش شنیدم و نوشتم
که بیادگار ماند سخنان دلپذیرم ۸

چه حلاوتم بمنقار و چه شکرم بنطق است
که زآشیان جنت همه شب رسد صفیرم ۹