هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با زبانی عاشقانه و عارفانه، به توصیف زیبایی‌های طبیعت، شادی، عیش و نوش، و مدح حضرت علی(ع) می‌پردازد. شاعر از مخاطب می‌خواهد جامه نیلی بپوشد، باده بنوشد، برقصد و شاد باشد. همچنین، از زبان آشفته خود، مدح علی(ع) را می‌سراید و از دهان شیرین او طلب صله می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، اشاره به می‌نوشی و عیش و نوش ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر مناسب نباشد.

شماره ۸۵۶ - برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندام

برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندام
که شد مهی که در او بود جشن و عیش حرام ۱

بود ربیع نخستین و ماه عیش و طرب
بپوش جامه گلگون بدور افکن جام ۲

غزل سرای و نواسنج و بذله گوی و بچم
بسوز عود و بزن رود و باده می آشام ۳

می مغانه چه حاجت که خانگی است شراب
بیار از آن لب و چشمم تو شکر و بادام ۴

بنوش باده و سرخوش شو و برآی برقص
که سرو و ماه بمانند از قعود وقیام ۵

بخوان مدیح علی از زبان آشفته
که تا کنم در مکنون تو را نثار کلام ۶

صله اگر طلبد از تو طبع مدح گذار
ببوسه زآن دهنش ساز شاد و شیرین کام ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۸۵۵ - آنروز که از خواب عدم دیده گشودیم
گوهر بعدی:شماره ۸۵۷ - مطرب چه پرده زد که زپرده برآمدیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.