دل را ز بى‌خودى سرِ از خود رمیدن است

دل را ز بى‌خودى سرِ از خود رمیدن است
جان را هواى از قفس تن پریدن است ۱

از بیم مرگ نیست که سرداده‌ام فغان
بانگ جرس زشوقِ به منزل رسیدن است ۲

دستم نمیرسد که دل از سینه برکنم
بارى علاجِ شوق گریبان دریدن است ۳

شامم سیه‌تر است ز گیسوى سرکِشت
خورشید من برآى که وقت دمیدن است ۴

سوى تو اى خلاصه‌ى گلزار زندگی
مرغ نگه در آرزوى پرکشیدن است ۵

بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو
هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است ۶

با اهل درد شرح غم خود نمیکنم
تقدیر غصّه‌ى دل من ناشنیدن است ۷

آن را که لب به دام هوس گشت آشنا
روزی «امین» سزا لبِ حسرت گزیدن است ۸