سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم ۱

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش
چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم ۲

لب باز نکردم به خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خویشم ۳

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم ۴

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان ز گران جانی خویشم ۵

بشکسته‌تر از خویش ندیدم به همه عمر
افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم ۶

هر چند امین، بسته دنیا نیم اما
دلبسته یاران خراسانی خویشم ۷