شماره ۹۶۲ - ملک دل و جان گرفت عشق جهانگیر او

ملک دل و جان گرفت عشق جهانگیر او
عقل هزیمت نمود از دم شمشیر او ۱

دل بیکی غمزه رفت عربده از نو مساز
ملک تو شد گو مبر زحمت تسخیر او ۲

دل که بدیوانگی شهره آفاق شد
سلسله موئی ززلف ساخته زنجیر او ۳

مرغ دلم پر بریخت از شکن دام عشق
بال و پرش باز داد شهپری از تیر او ۴

کار به تدبیر نیست عاشق دیوانه را
گو سر تسلیم نه در ره تقدیر او ۵

عاشق نوبت پرست زلف تو زنار اوست
گو بکند شیخ شهر حکم به تکفیر او ۶

کش مکش زلف تو سبحه زاهد گسیخت
شکر خدا را گسست رشته تزویر او ۷

زیر خم ابروان چشم تو دل دید و گفت
فتنه بخواب اندر است در خم شمشیر او ۸

آهوی چشمش گرفت تیر کمانی بدست
تا نکنی از قیاس میل به نخجیر او ۹

مطرب مجلس چو خواند گفته آشفته را
بربط زهره شکست بانگ مزامیر او ۱۰

شور حسینت برد راست براه حجاز
گوش کنی گر زجان صوت بم و زیر او ۱۱