شماره ۹۶۴ - با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبرو

با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبرو
عیب عیان چو آینه گفت زهر دو مو بمو ۱

از همه سوی میوزد نفخه چین گیسویت
سوی ختا و چین روم من بهواش سو بسو ۲

نیست بفرقامتت نیست چو آب دیده ام
خیز و بجوی در چمن سرو بسرو جوبجو ۳

مرغ پرنده است دل طفلم و صعوه کرده گم
از پی دل که میدوم خانه بخانه کو بکو ۴

دست بدست میرود تا گل من در انجمن
خون دلم زرشک او بسته چو غنچه تو بتو ۵

گل چکنی ببوسان شاهد گلبدن ببین
نافه چین چه میکنی طره مشکبوی او ۶

آشفته جا بطره ات کرد مگر که تا شبی
حالت خویش مو بمو گوید با تو روبرو ۷

مصحف را گر زبان بود بسمله تا بخاتمه
نام علی بگویدت نقطه بنقطه هو بهو ۸