شماره ۹۷۷ - گرم رقیب براند بتا زمنزل تو

گرم رقیب براند بتا زمنزل تو
برنگ شمع برآیم شبی بمحفل تو ۱

پری صفت زنظرها نهفته میگذری
مگر زروح مجرد سرشته شد گل تو ۲

تو خود زرحمت محضی و این عجب باشد
که هیچ رحم نباید بمردم از دل تو ۳

هزار نوح بگرداب تو بغرقاب است
که راه میبرد این بحر غم بساحل تو ۴

چه جلوه بود ترا کاو فتاده چون مجنون
هزار قافله لیلی قفای محمل تو ۵

بغیر سلسله آتشش سزا نبود
هر آنکه سر کشد از زلف چون سلاسل تو ۶

هزار شب بدعا دست برفراشته ام
بود شبی که خدا را کنم حمایل تو ۷

مریز خون زرگ آشفته گرچه گفت طبیب
که غیر او نبود در رگ مفاصل تو ۸

بود چو روح روان در تن تو مهر علی
ببین که از چه سرشته خدای تو گل تو ۹

بتان نماز برندش چو بت پرست به بت
فتد به بتکده گر عکسی از شمایل تو ۱۰

تو نور حقی و آئینه دار سر ازل
خدای داند و احمد شها فضایل تو ۱۱