شماره ۹۸۷ - گفتم از سلسله زلف تو دارم گله ای

گفتم از سلسله زلف تو دارم گله ای
زیر لب خنده زنان گفت چه بی حوصله ای ۱

کاکل و زلف تو پیوست بهم سلسله ای
زد ببطلان تسلسل خط تو باطله ای ۲

همرهان در سفر عشق بسی بگریزند
بازگشتند و نبردند بسر مرحله ای ۳

نه گمانم زکمند تو رهائی طلبد
وحشئی را که بپایش بنهی سلسله ای ۴

عاشقی پیشه کن و دست بشو از همه کار
که ندیدم بجهان خوشتر از این مشعله ای ۵

گفت گفتی که بود مشک زچین فکر خطاست
از حبش آمده در روم کنون قافله ای ۶

آتش عشق تو در شهر درافتاده مگر
زآتشین چهره برافروخته ی مشعله ای ۷

بوی روح آیدت از باده صافی ای خم
همچو مریم بمسیحا تو مگر حامله ای ۸

دل آشفته چو آورد مدیحت بزبان
از لبان تو بجز بوسه نخواهد صله ای ۹

سوره حسن بفرقان محبت خواندم
جز خم ابروی تو نیست برو بسمله ای ۱۰

مرکبم عشق بود مهر علی توشه ره
ما جز این زاد نداریم و جز این راحله ای ۱۱