شماره ۹۹۳ - آن می که از شعاعش آتش زند زبانه

آن می که از شعاعش آتش زند زبانه
درده سحر که دارم درد سر شبانه ۱

زآن آب شادی افزا غم را بشوی از دل
کاتش بجام افکند درد و غم زمانه ۲

ساقی بتیر غمزه جان مرا سپر کن
مطرب بناخن عشق دلرا مکن نشانه ۳

ای لعل ناردان رنگ از نار اشتیاقت
نار کفیده ام دل اشکم چو نار دانه ۴

جز دل که از سر شوق در زلف تو کند جا
در کام باز صعوه کی کرده آشیانه ۵

دیوانه هوایت هر سوی صد فلاطون
عقل از نظام عشقت خوره است تازیانه ۶

از هول روز محشر نبود مرا هراسی
گر میدهد پناهم اندر شرابخانه ۷

ته جرعه ای ببخشد ساقی گرم زرحمت
چون خضر بهره گیرم از عمر جاودانه ۸

اندر هوای عشقت ایشمع بزم وحدت
بلبل کشد نوائی مطرب زند ترانه ۹

ای نایب پیمبر غوغاست در قیامت
تو دستگیر ما شو یا رب در آن میانه ۱۰

زآشفته گر بخواهد ایزد حساب محشر
گو جا دهد بخلدش بی عذر و بی بهانه ۱۱