شماره ۱۰۹۲ - کیست که آرد گهی باز زماه خرگهی

کیست که آرد گهی باز زماه خرگهی
تا که مشام جان به تو تازه کنیم گه گهی ۱

صبح بود بعاشقان گر چه نتابد آفتاب
پرده اگر فروهلد در شب ماه خرگهی ۲

صبر زعاشقان مجو ایکه بعقل غره ای
منع دل از چه میکنی ایکه نداری آگهی ۳

ایکه بنعمت اندری تن زچه پروری ببین
اسب رود به لاغری گاو بماند زفربهی ۴

ای خم طره تو چین آن سر زلف را مچین
حیف بود که عمر ما روی نهد بکوتهی ۵

گوی بخورد صولجان هیچ نکرد از او فغان
چند خروش میکنی ای دهل میان تهی ۶

همچو رخت در آسمان ماه کجا تمام هست
با چو قدت ببوستان سرو کجا بود سهی ۷

نافه گشاست زلف او آشفته نفخه ای بجو
خیز که داغ اندرون روی نهاده بربهی ۸

گمشده طریقتم رانده از شریعتم
ای شه رهنما علی رحم کنی تو بر رهی ۹