شماره ۱۱۲۸ - وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی

وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی
شادی آری و غم رفته فراموش کنی ۱

جامه عاریت سلطنت از تن بنهی
کسوت فقر از زیب برو دوش کنی ۲

صوفی آسا بسماع آئی چون اشتر مست
خم صفت کف بلب آری و بسی جوش کنی ۳

یکدو جرعه بکش از آن قدح هوش زدا
تا که خود را زقدح سرخوش و مدهوش کنی ۴

ایگل ار پرده کشی از رخ و آواز کشی
پرده گل بدری بلبل خاموش کنی ۵

چه ای عشق ندانم که چو زنبورعسل
با همه نیش بکامم اثر نوش کنی ۶

دست در سلسله زلف دلاویزش کن
تا بزنجیر جنون دست در آغوش کنی ۷

بکف آری بدمی معرفت مائی را
اگر این زمزمه از نی بنوا گوش کنی ۸

روز را نیست خطر از شب یلدا چندان
که تو از زلف بر آن صبح بناگوش کنی ۹

همچو آئینه صافیت نماید رخ دوست
گربهر سنگ و گلی خود نظر از هوش کنی ۱۰

شاید آشفته که سر حلقه شوی رندانرا
حلقه بندگی شاه چو در گوش کنی ۱۱

ذره ی مهر علی کرده سبکبار تو را
گنه خلق جهان گر همه بر دوش کنی ۱۲