شماره ۱۱۵۹ - تو را که زیر لبان روح یکجهان داری

تو را که زیر لبان روح یکجهان داری
دو چشم خود زچه بیمار و ناتوان داری ۱

چه بلبلی که تو صد باغ وقف نغمه تست
چه نوگلی تو که یکشهر باغبان داری ۲

زجور غیر شکایت مکن که یارت هست
بجور خار بساز ایکه بوستان داری ۳

حکیم گو نزند دم دگر زجوهر فرد
تو را سزاست که معنیش در میان داری ۴

تو با خیال میانش دلا خوشی همه شب
بهیچ شب همه شب دست در میان داری ۵

یکی بکشت یکی زنده گشت و دعوی کرد
بکن تو دعوی معجز که این و آن داری ۶

چه مرغی و زکدام آشیانه ای ای عشق ‏
که هر کجا که دلی هست آشیان داری ۷

زبان تو عجب آتش فشاند شد آشفته
چه آتشیست که اندر میان جان داری ۸

زآستان علی سر مپیچ ای درویش
روی بخانه اگر ره بر آستان داری ۹