هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از مولانا بیانگر عشق و شوریدگی عاشقانه و عرفانی است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند پروانه، آتش، و بلبل، حالات عشق و فنا در معشوق را توصیف میکند. همچنین، اشارهای به مهر علی (ع) دارد که نشاندهنده جنبههای معنوی و دینی شعر است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و مذهبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۰۳ - هر کجا انجمن برافروزی
هر کجا انجمن برافروزی
همچو پروانه یکجهان سوزی ۱
آن دم آتش بجان برافروزم
کاز می غیر رخ برافروزی ۲
آندمت دوست چهره بنماید
کازدو عالم دو دیده بردوزی ۳
برق صهبا بسوخت خرمن زهد
خرمن ای شیخ از چه اندوزی ۴
نوبهاران زابر در بستان
خیمه ای زد بفر فیروزی ۵
گو بپوشند شاهدان چمن
زین شعف رختهای نوروزی ۶
سوخت پروانه و ببست نفس
گفتن بلبل از نوآموزی ۷
هر شبت زلف چون بدست کسیست
غم آشفته گشته هر روزی ۸
من و مهر علی و این همه جرم
گر نوازی مرا و گر سوزی ۹
همچو پروانه یکجهان سوزی ۱
آن دم آتش بجان برافروزم
کاز می غیر رخ برافروزی ۲
آندمت دوست چهره بنماید
کازدو عالم دو دیده بردوزی ۳
برق صهبا بسوخت خرمن زهد
خرمن ای شیخ از چه اندوزی ۴
نوبهاران زابر در بستان
خیمه ای زد بفر فیروزی ۵
گو بپوشند شاهدان چمن
زین شعف رختهای نوروزی ۶
سوخت پروانه و ببست نفس
گفتن بلبل از نوآموزی ۷
هر شبت زلف چون بدست کسیست
غم آشفته گشته هر روزی ۸
من و مهر علی و این همه جرم
گر نوازی مرا و گر سوزی ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۰۲ - ای جان به چه ارزی تو که جانانه نداری
گوهر بعدی:شماره ۱۲۰۴ - دلا تو پند زاحباب خویش نشنفتی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.