شماره ۱۲۰۴ - دلا تو پند زاحباب خویش نشنفتی

دلا تو پند زاحباب خویش نشنفتی
پی رضای بتان ترک خویشتن گفتنی ۱

از این میانه ترا گوهر مراد که داد
هزار گوهر غلطان گر از مژه سفتی ۲

تو را زپرده دل میدهد خبر دیده
گرفتم آنکه زاغیار راز بنهفتی ۳

بخنده دگرت میدهد چو گل بر باد
گر از نسیم سحر همچو غنچه بشکفتی ۴

بخون غیر کنی پنجه رنگ من بسمل
چرا نصیحت اغیار باز پذرفتی ۵

چو حال من زچه رو درهمی تو ای خم زلف
چو بخت من زچه ای چشم فتنه را خفتی ۶

مگو چرا بغمش خفتی ای دل خونین
زابرویش چو شدی طاق باغمش جفتی ۷

حدیث زلف تو با باد گفته است مگر
که تو زگفته آشفته ات بر آشفتی ۸

بخانه دلت آشفته جای جانان شد
مگر تو گرد خودی از میان جان رفتی ۹

زبان ناطقه در وصف مرتضی لالست
مگر مدیح علی را زحق تو نشنفتی ۱۰