شماره ۱۲۲۲ - حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی

حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی
نبود روا که گویمت از آب یا گلی ۱

درمان درد وعین شفا نور دیده ای
قوت روان و قوت جان راحت دلی ۲

کی از نظر روی که بخاطر مصوری
چون آینه زهر طرفم در مقابلی ۳

عمان حسن را بصفائی در خوشاب
غرق محیط عشق تو را نیست ساحلی ۴

گر بگذری بطوف حرم پارسی بتا
شیخ حرم ززلف تو بندد حمایلی ۵

شکرلبان گدا و تو خود خسرو زمان
فرهاد تست هر بت شیرین شمایلی ۶

ورنه فلک ستاره تو چون مهر خاوری
در یک قبیله لیلی و میر قبایلی ۷

خوبان چو انبیاء و بحجة کتاب حسن
فرقان صفت تو ناسخ حکیم اوایلی ۸

غیر از فضیلت رخ نیکوی تو نبود
هر جا نوشته اند کتاب فضایلی ۹

زاهد دو چشم برعمل و ما بعفو تو
تا زین دو را کدام برحمت تو مایلی ۱۰

آشفته را که سلسله جنبان عشق تست
جز زلف تو نزیبد بر ما سلاسلی ۱۱

مجنون شو و بخیمه لیلا طواف کن
جز مدح مرتضی نکنی ای که غافلی ۱۲