شماره ۱۲۳۳ - توئی که به زگل و مشگ رنگ و بو داری

توئی که به زگل و مشگ رنگ و بو داری
تمام در تو بود جمع گر نکو داری ۱

تو کان شکر و مردم مگس ترش منشین
بگو رقیب که تو یار تندخو داری ۲

که گفت میکده بگذار و باغ خلد بگیر
دلا چه گوش باین قوم هرزه گو داری ۳

زسوز عشق بجانم خدایرا ساقی
بیار هر چه خم و ساغر و سبو داری ۴

زکارخانه بیرنگ عشق جامه بپوش
چه فایده که چو گل جمله رنگ و بو داری ۵

تو را سزد که غزال ختن شوی ای چشم
که فافه ها زخم زلف مشکبو داری ۶

زماه و سرو فزونی برفتن و گفتن
و گرنه قد چو سرو و چو ماه رو داری ۷

تمام سیر جهان در وجود خویش کنی
اگر بجیب تفکر سری فرو داری ۸

هم از تو بر تو رسد هر چه هست از بد و نیک
بگو بغیر عبث تا چه گفتگو داری ۹

ببحر پارس نجستیم گوهر مقصود
بود بخاکی اگر میل جستجو داری ۱۰

چه خاک خاک در بوتراب کان گهر
که جز خدای تو آشفته رو به او داری ۱۱