شماره ۴۱ - کند به راه تو پامال، آسمان ما را

کند به راه تو پامال، آسمان ما را
حباب آبله ی پاست موج دریا را ۱

هوای کعبه ی کوی تو مضطرب دارد
چو خیل مور سراسیمه، ریگ صحرا را ۲

به گریه، دیده ای از دل کریم تر دارم
به خاک ریخته ابر آبروی دریا را ۳

ز پای راهروان تو تا قیامت ماند
نشان آبله بر روی، سنگ سودا را ۴

همین هما نخورد ز استخوان من روزی
که آب و دانه ز اشک من است عنقا را ۵

تلاش آب بقا ای سکندر این همه چیست
نمی دهند به کس خود دوبار دنیا را ۶

گریزپاست نشاط جهان، درین گلشن
ز دست خود نگذاری تذرو مینا را ۷

برای فتنه جهان را بهانه بسیار است
نسیمی از پی طوفان بس است دریا را ۸

صدا چگونه برآید، که این سیه چشمان
به سنگ سرمه شکستند شیشه ی ما را ۹

سلیم، خوابت اگر شب نمی برد در عشق
چو شمع چرب کن از مغز سر، کف پا را ۱۰