شماره ۴۶ - آن بلبلم که هرگاه، از دل کشم فغان را

آن بلبلم که هرگاه، از دل کشم فغان را
از خون چو ساغر می، پر سازم آشیان را ۱

نه الفتی به مرغان، نه رغبتی به افغان
من بلبل غریبم این باغ و بوستان را ۲

هر دم بهار خود را صد رنگ می نماید
آفت مباد هرگز، یکرنگی خزان را ۳

جز چشم او که دارد مسکن به زیر ابرو
مردم نشین ندیده کس خانه ی کمان را ۴

بگذر ای همایم کآورده خنجر او
در قبضه ی تصرف این مشت استخوان را ۵

کردم سلیم آخر، قطع نظر ز خوبان
چون لاله داغ کردم، این چشم خون فشان را ۶