شماره ۲۱۴ - دلی که صید بتان گشت فارغ از ستم است

دلی که صید بتان گشت فارغ از ستم است
چو مرغ در قفس افتد، کبوتر حرم است ۱

من از کجا و سر و برگ زندگی ز کجا
زمانه هرچه به من می کند، هنوز کم است ۲

ز بس گرفته کناری ز خلق چون عنقا
به خاطر آنچه کسی را نمی رسد، کرم است ۳

هر استخوان به تنش نقش تیر برگیرد
کسی که جوشن او همچو ماهی از درم است ۴

به تلخکامی من مرده هیچ کس هرگز؟
ترا به زندگی خضر، ای جهان قسم است ۵

به قصد کینه ی ایام سر چه جنبانی؟
ز شاخ شانه ی شمشاد، اره را چه غم است؟ ۶

نظر به جلوه ی یار است کفر و ایمان را
دو صف به جنگ، ولی چشم ها به یک علم است ۷

سلیم بی سببی نیست شورش ایام
اگر غلط نکنم، وقت کوچ این حشم است ۸