شماره ۲۴۷ - موسم کسب هوا شد که دگر مهتاب است

موسم کسب هوا شد که دگر مهتاب است
دور افکن کله ای شمع ز سر، مهتاب است ۱

مژه چون خامه ی نقاش طلاکار امشب
هر طرف جلوه کند، تا به کمر مهتاب است ۲

عالم از نور تجلی ست چراغان امشب
برگ گل را به چمن آینه در مهتاب است ۳

جوی شیر است خیابان به چمن پنداری
سرو دامن ز چه برچیده اگر مهتاب است؟ ۴

بازم امشب به سر افتاده هوای صحرا
آن غلامم که مرا خضر سفر مهتاب است ۵

آنکه چون برق ز ویرانه ی ما می گذرد
شب به بزم دگران تا به سحر مهتاب است ۶

روشنی دیده ی ما را ز سواد زلف است
دود در خانه ی ارباب نظر مهتاب است ۷

پرتو حسن ترا شعله ی هستی سوز است
خرمن شوق مرا برق خطر مهتاب است ۸

شده در هند مرا شمع طرب اختر خویش
مور ظلمتکده را نور شرر مهتاب است ۹

بس که اجزای من از عشق تو نورانی شد
روزن چشم مرا لخت جگر مهتاب است ۱۰

لاله را داغ تو خوشتر بود از سایه ی ابر
شمع را شعله ی شوق تو به سر مهتاب است ۱۱

شب مهتاب مکن منع من از باده سلیم
چون گلم باعث این دامن تر مهتاب است ۱۲