شماره ۲۶۳ - دلم چو شمع همه عمر میهمان خود است

دلم چو شمع همه عمر میهمان خود است
چو قرعه چشم همایم بر استخوان خود است ۱

ز نسبت دگری نیست سربلندی ما
سر شهید تو چون لاله بر سنان خود است ۲

قرینه نیست در آوارگی مرا که مدام
مسافرم من و عنقا در آشیان خود است ۳

قبول نیست فلک، برگرفته ی او را
غبار چون ز زمین خاست، آسمان خود است ۴

ز دیگری چه کنی شکوه بی سبب منصور!
طناب دار تو از پنبه ی دکان خود است ۵

به عشق دم ز علایق مزن، چه نادانی
که با اجل همه سوگند او به جان خود است ۶

چه غم ز فتنه ی محشر شهید عشق ترا
چو شیر مست که در خواب، پاسبان خود است ۷

سلیم را که فلک بود در عنان، اکنون
دوان به راه تو چون برق در عنان خود است ۸